Niet veel zin om te bloggen, maar 't moet. Anders heeft het geen zin een weblog te houden. Goeie vraag eigenlijk. Waarom bloggen?
Mijn eerste kennismaking met blogs was “het leven zoals het is”, de weblog
http://cashproductions.blogspot.com. Daarna kwam het initiatief van Griet, de schooljuf van Tycho. Op
http://www.bloggen.be/leefgroepgriet kan iedereen die dit wil goed volgen waarmee Tycho’s klas zoal bezig is. Handig ook voor oma’s en opa’s die hun kleinkinderen willen volgen. Dit, en ook het feit dat communiceren met mijn moeder door haar hardhorendheid moeilijker wordt, bracht me op het idee ook te gaan bloggen. En dan was er nog het bezoek bij de dokter. Tycho heeft wel vaker last van bronchitis, maar als de dokter me vraagt wanneer hij dat laatst nog had, zit ik met mijn mond vol tanden. In het vervolg zal ik dus deze weblog kunnen raadplegen. Gewoon zoeken op ‘Tycho’ en ‘bronchitis’, en we krijgen een overzicht. Dus, om mezelf, m’n moeder, en al wie dat wil op de hoogte te houden van het reilen en zeilen bij ons thuis; deze weblog.
Tycho had dus vorige week donderdag weer een onrustwekkende, 'blaffende' hoest. Vrijdag met hem naar Dr. Renders geweest. Diagnose : bronchitis. Wel ‘bad timing’ voor Tycho. Vrijdag ging zijn klas voor het eerst zwemmen. Hij keek er zo naar uit. Ik beloofde hem, als hij genezen is, met hem te gaan zwemmen in
‘Scheldorado’. Nu is hij terug veel beter. Geen koorts meer, en nauwelijks nog hoesten. Belofte maakt schuld. Dus moet ik nu uitkijken wanneer we eens kunnen gaan zwemmen.
Trixie blijkt nu ook een beetje geïnfecteerd te zijn, maar zij lijkt het zelfstandig te kunnen verwerken. Af en toe een
thymo-zuigtabletje om haar keeltje te verzachten, en het lukt wel. Sinds gisteren heb ik er trouwens ook van.
Deze namiddag naar mijn goede tandarts Tillo geweest. Niets gevoeld, na een kwartiertje buiten, en mijn gebit is hopelijk weer goed voor een jaar.
Net een vergadering van het Nieuwpoortcomité achter de rug. Veel gepalaver, maar amper conclusies. Wim D. zal het project, in zijn huidige ‘vage’ vorm indienen, en dan zien we wel verder.
Van de jaarlijkse familiereünie, die al sinds het overlijden van mijn 'Bompapa Herbert' georganiseerd wordt, herinner ik me vooral het onbehaaglijke gevoel bij de begroeting van al die nonkels, tantes, neven en nichten. De meesten ontmoette ik enkel op die dag, en het jaar daarop was je natuurlijk weer al die namen vergeten. Een troost was wel dat je merkte dat je hierin niet alleen was. Later sloegen we al eens een jaartje over, wat het er niet gemakkelijker op maakt. Nu ken ik toch al veel mensen van de familie bij naam, maar het houdt niet op. Elke keer zijn er weer nieuwe gezichtjes, zijn er baby's veranderd in kleuters, zijn er kindjes veranderd in pubers, en brengen die hun nieuwe partners mee.
